Marzenia ostatniej Miejskiej Rady Narodowej

Brak komentarzy »

W styczniu 1989 roku Miejska Rada Narodowa w Ząbkach uchwaliła plan ogólnego zagospodarowania przestrzennego. Pod wieloma względami dokument ten jest lepszy od obecnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego z 2003 r.

Oczywiście z latach PRLu nikt szczególnie nie liczył się z własnością prywatną oraz odszkodowaniami z tytułu wywłaszczenia, stąd też plan ten w części dotyczącej układu komunikacyjnego czy terenów publicznych, jest wyraźnie ambitniejszy. Przede wszystkich zasadniczą różnicę tworzą dwie duże arterie komunikacyjne północ południe. Pierwszą tworzy ciąg ulic Wojska Polskiego – Orla – Kwiatowa, tworzący na południe od dzisiejszego Osiedla Topoli (pomiędzy Dziką i Różaną) węzeł komunikacyjny z ulicą Nowoziemowita, połączony poprzez ulicę Andersena z ulicą Żołnierską. Dzisiaj z uwagi na zabudowanie tego korytarza, na odcinku od skrzyżowania Kwiatowa/Sikorskiego do ul. Żołnierskiej, budowa tego ciągu komunikacyjnego jest niemożliwa. Co ciekawe już w 1989 r. planowane było bezkolizyjne przejście drogowe przez tory kolejowe PKP w miejscu aktualnie budowanego tunelu.

Drugą szczególnie interesującą propozycją miejskich urbanistów była budowa ciągu komunikacyjnego Wolności – Nowa – Mokra, do skrzyżowania z ulicą Warszawską. W ten sposób miało powstać kolejne bezkolizyjne przejście przez tory kolejowe. Projekt ten w części północnej został zrealizowany w postaci ulicy Wolności a w dalszym ciągu ma szansę zostać zrealizowany poprzez budowę fragmentu ul. Nowej do ul. Sowińskiego. W pozostałym fragmencie jego realizacja wiązałaby się z koniecznością wyburzenia kilkunastu domów jednorodzinnych położonych przy ul. Nowej, Mokrej oraz Łodygowej i Warszawskiej (komisy samochodowe). Projekt ten po wybudowaniu ul. Nowoziemowita zakładał jednak likwidację przejazdu kolejowego w ciągu ul. Łodygowej. Dzisiaj z uwagi na ogromne natężeniu ruchu pomysł przeniesienia przejazdu wydaje się anachronizmem, choć w teorii możliwe jest przecież połączenie pomysłu wybudowania wiaduktu w ciągu ul. Mokrej z przedstawionym kilka lat temu przez Roberta Perkowskiego pomysłem budowy w ul. Łodygowej wiaduktu na torami PKP. 

 

Na uwagę zasługuje także fakt ścisłego rozdzielenia budownictwa wielorodzinnego od jednorodzinnego. Na południe od ul. Andersena dopuszczona została tylko ta pierwsza forma zabudowy mieszkaniowej. Gdyby ten podział został utrzymany w planie z 2003 r. Ząbki uniknęłyby wielu późniejszych problemów urbanistycznych i społecznych. Interesujące jest również przeznaczenie dużych obszarów w południowej części Ząbek na usługi oświaty, kultury i sportu. Obiekty oświatowe np. miały  powstać po zachodniej stronie ulicy Maczka (pomiędzy Andersena i Powstańców), zaś obiekty sportowe miały zajmować cały obszar pomiędzy dzisiejszym Osiedlem Kopernik a zespołem wypoczynkowym PGE. Tuż przy granicy z Rembertowem na terenie Praskiej Giełdy Spożywczej planowana była pętla komunikacji miejskiej, zaś w okolicach dzisiejszej zlewni ścieków zbiornik retencyjny o powierzchni 1,5 ha.   

Dzisiaj plan miejscowy z 1989 r.  jest co najwyżej dokumentem historycznym oraz wspomnieniem wizji osób, którym marzył się w Ząbkach ład urbanistyczny, zaś koszty realizacji stanowiły jedynie marginalną przeszkodę.      

 Plan_miejscowy_1989_rysunek

 Plan_miejscowy 1989_tekst

 

 

 

 

    Zostaw odpowiedź

    *